Ένα αυθόρμητο κείμενο

Όταν του είπα για την νέα στήλη που ετοιμάζω, «Όταν ήμουν παιδί», και ότι θέλω να την ξεκινήσω μαζί του, πριν προλάβω να του στείλω τις ερωτήσεις, έλαβα ένα κείμενο. Έκατσε και μου έγραψε ένα υπέροχο διήγημα θα έλεγα, που βέβαια το κράτησα, το φύλαξα για να το δημοσιεύσω κάποια στιγμή. Δεν είναι και λίγο να έχεις ένα κείμενο από τον Σταμάτη Κραουνάκη...

0
781

Όταν του είπα για την νέα στήλη που ετοιμάζω, «Όταν ήμουν παιδί», και ότι θέλω να την ξεκινήσω μαζί του, πριν προλάβω να του στείλω τις ερωτήσεις, έλαβα ένα κείμενο. Έκατσε και μου έγραψε ένα υπέροχο διήγημα θα έλεγα, που βέβαια το κράτησα, το φύλαξα για να το δημοσιεύσω κάποια στιγμή. Δεν είναι και λίγο να έχεις ένα κείμενο από τον Σταμάτη Κραουνάκη…

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ, ΚΕΙΜΕΝΟ, STAMATIS KRAOUNAKIS, NIKOS MOURATIDIS, nikosonline.gr

Ο Σταμάτης θυμάται…

Το πρώτο πράγμα ήταν το κλιμακοστάσιο. Απλό αλλά αρχοντικό. Μελί μωσαϊκό λεπτό με μαρμαράκια στις άκρες. Από κάτω από τη σκάλα το αποθηκάκι. Με μάγευε. Εκεί, σε μια κούρμπα παίζαμε.

Μετά, η σκάλα από το ισόγειο στον πρώτο. Φαρδιά, καμμιά σαρανταριά σκαλιά. Στο πλατύσκαλο, το τζάμι ενός φεγγίτη ακούμπαγε στο δάπεδο. Γονάτιζα εκεί πάνω συχνά και κοίταζα έξω. Γιατί; ποιος να ξέρει. Κάποτε θρυψαλιάστηκε το τζάμι. Με τρέχανε στο ΙΚΑ να με ράψουνε.

Τα φυλλόδεντρα κι οι αράχνες. Και μετά τη δεύτερη ανάβαση η πόρτα η μπορντό η ξύλινη. Μια κούκλα μ΄ ένα μπακλαβαδί παραθυράκι.

Δοϊράνης 96, Καλλιθέα. Και Δημητρακοπούλου.

Πρώτη παράλληλη της Συγγρού.

Ενορία Αγίου Σώστη. Εκεί που παντρευτήκαν οι γονείς. Απέναντι η κλινική του Γαρμπή, ιδιωτική. Εκεί που γεννήθηκα.

Δίπλα έσκαγε το ρέμα. Με τις καλαμιές. Αβέρτο κι αλήτικο. Κι απέναντι η αυλή των Φατσέα, που νοικιάζανε σπιτάκια. Το ΄να δίπλα στ΄ άλλο.

Ένας κόσμος. Μαγικός. Καλοί άνθρωποι. Όλοι. Με τις Κυριακές να βουίζουν τα ράδια τα ωραιότερα λαϊκά.

Στην κουζίνα ψηλά, πάνω απ το ψυγείο καθόταν ένα πρωτότυπο κόκκινο ραδιοφωνάκι, πολύ διαφορετικό απ΄ ότι κυκλοφορούσε, που ΄παιζε τον Χατζιδάκι και τα ελαφρά του ΕΙΡ. Τα δημοτικοφανή και τη Γιοβάννα που τρελαινόμουνα. Μ άρεσε που ήταν πάντα γάργαρη και σαν συναχωμένη.

Χωματόδρομος η Δοϊράνης. Από κάτω μας στο ισόγειο, το σπίτι της κυρίας Ρηνούλας Τσαρούχη. Ένα έξοχο νεοκλασικό. Μας είχε πουλήσει τον αέρα, κι είχαμε χτίσει.

Νευρικιά κι ανύπαντρη. Τόση δα. Αλλά κομψή και μυρωδάτη. Τσίριζε καμμιά φορά, που σέρναμε τις παντόφλες. Κόλαση.

Ξαδέρφη του Τσαρούχη του τεράστιου. Απ΄ την ανοιχτή μπαλκονόπορτα της, έπαιρνε το μάτι μου ανάμεσα στις ακακίες του πεζοδρομίου, τη Σαπφώ Νοταρά, και το ζωγράφο. Νοίκιαζε κι αυτή κάποια δωμάτια σε μια άλλη οικογένεια.

Παπλωματάς ο κύριος και η γυναίκα του η κυρία Λέλα. Όμορφη.

Είχανε και δυο κόρες. Τη μια τη λέγανε Φρόσω, παίζαμε, την άλλη τη μεγάλη, δε θυμάμαι.

Απέναντι δεξιά ο Θόδωρος, η ΕΒΓΑ. Το τηλέφωνο ολονών μας. Όλης της γειτονιάς δηλαδή. Μας φωνάζανε δυνατά… κανονικά. Μάθαιναν όλοι, πως κάποιος μας τηλεφωνούσε.

  • Κυρία Τουλαααααααα στο τηλεφωνοοοοο

Κάποια χρόνια αργότερα στα μισά του Δημοτικού, ήρθε να μείνει μαζί μας, η Δημοκρατία, έτσι τη λέγανε. Δεύτερη ξαδέρφη της μάνας μου, από το Δοξάτο Δράμας. Κόρη του αδερφού του παππού μου του Γιώργου, την είχε βαφτίσει έτσι, άρον άρον ένας κομμουνιστής που τον κυνηγούσανε, και όταν είπε τ΄ όνομα πέσανε όλοι ξεροί. Μετά χάθηκε στα βουνά.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ, ΚΕΙΜΕΝΟ, STAMATIS KRAOUNAKIS, NIKOS MOURATIDIS, nikosonline.gr

Η Δημοκρατία ήτανε θεά. Χτίσαμε ένα καμαράκι στο μισό ταρατσάκι μετά την κουζίνα κι εγκαταστάθηκε κοντά μας.

Ο πατέρας έβγαινε στη μπαλκόνα επί της Δοϊράνης όταν πήγαινε η Δημοκρατία στον Θόδωρα στην ΕΒΓΑ και γκάριζε με τη σωβράκα… άμα θυμόταν κάτι πουχε ξεχάσει…

  • Δημοκρατιαααααα παρε και δυο γαλακτομπούρεκα.

Τα χρόνια αυτά με τη Δημοκρατία ήταν αριστούργημα. Είχαμε παρέα εμείς τα παιδιά. Έμαθε τις πλεκτομηχανές, ΠΑΣΣΑΠ τις λέγανε, και έπλεκαν με τη μάνα μου και βγάζαν χαρτζιλίκι. Δυο πλεκτομηχανές, και γκαρ γκαρ γκαρ λαϊκά στο ράδιο.

Η Γιαγιά μου η Ιωάννα θηριοοοο. Δεν τη χώνευε καθόλου. Η Ιωάννα μας ακόμα μικρό αλλά φασαριόζα υπέροχη, με μια κουβέρτα που την έλεγε κανκάνι και την έσουρνε παντού. Το μαγικό της πανί. Τριβότανε το κουβερτόνι, το ξαναραβανε.

Με τη Δημοκρατία πηγαίναμε σινεμά. Στο Καπρίς στην πλατεία Κύπρου και στον Καραγκιόζη του Μιχόπουλου.

Ήχοι και τριγμοί. Μοναδικά αισθήματα.

Τα πέρασα στο Τρίτο Στεφάνι, στον Καραγκιόζη στις Μέλισσες.

Κι ο Αριστείδης από την πίσω αυλή με την κιθάρα έκανε καντάδες στη Δημοκρατία, γιατί τη γούσταρε.

  • “Βάρκα με πανί πως με συγκινεί”

Τους παντρέψαμε μια μέρα.

Όταν δώσαμε το σπίτι αντιπαροχή, η Δοϊράνης είχε γίνει άσφαλτος, το ρέμα είχε κλείσει, χτίστηκε μια πολυκατοικία κι εκεί. Τα πουλήσαμε ο,τι μας αντιστοιχούσε, και πήραμε το οικόπεδο στη Βούλα, και χτίσαμε εκεί.

Σχολείο πήγα στη Θετική Αγωγή του Αποστολόπουλου. Ιδιωτικό. Πολύ αυστηρό.

Συμμαθητής μου ο Νίκος Μιχαλίτσης.

Τα σινεμά, Μαργαρίτα, Ετουάλ, Κρυστάλ, Τροπικάλ, και Λουΐζα το θερινό στη Συγγρού.

Ζαχαροπλαστείο Η Στάνη. Ύψος! Το καλύτερο ντον ντουρμά της Αθήνας.

Αυτά. Έτσι. Υπέροχα.

Α… πιο πάνω ήταν η Τριάνα του Χειλά. Τα μπουζούκια. Συχνά πολύ συχνά, άκουγα το κέντρο. Τις φωνές. Περνάγανε και γράφανε μέσα μου την προσεχή μου ιστορία.

Φιλί

Σταμάτης

———————————————————

Η καινούργια στήλη του nikosonline.gr Όταν ήμουν παιδί…

Σταμάτης Κραουνάκης https://bit.ly/2QZkloa

Ρένα Δούρου https://bit.ly/2OyrgHT

Ναταλία Γερμανού https://bit.ly/2PSJWPy

Στέφανος Κορκολής https://bit.ly/2yXYOF1

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.