Εδώ ο κόσμος καίγεται……

0
39
Μανίνα Ζουμπουλάκη

Μανίνα Ζουμπουλάκη

Εδώ ο κόσμος καίγεται……

Κι εγώ σκάω που δεν βλέπω Ξένο Τύπο στα περίπτερα, με πιάνει κατάθλιψη – παρ όλο που δεν αγοράζω ξένα περιοδικά τα τελευταία χρόνια. Όχι όπως τότε, όταν δουλεύαμε στα περιοδικά δηλαδή.

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη γράφει αποκλειστικά για το NIKOSONLINE

Μπορεί να λυθεί το θέμα άμεσα (να ξανα-ανοίξει το πρακτορείο μετά από πτώχευση πχ, χωρίς υποχρεώσεις, να το πάρει άλλος, να βρεθεί Απάτσι που θα εισάγει λαθραία περιοδικά κλπ. κλπ). Μέχρι να λυθεί … σοκάρομαι περνώντας από μεγάλα, άδεια περίπτερα της Ομόνοιας, στο Σύνταγμα, παντού. Σοκάρομαι επίσης που οι εργαζόμενοι έμειναν απλήρωτοι, καλά, οπουδήποτε μένουν απλήρωτοι άνθρωποι μου φαίνεται απίστευτο. Δεν είναι πως δεν το΄ χω δει το έργο. Κάθε σοβαρή εταιρεία που έκλεισε/κήρυξε πτώχευση, άφησε κόσμο απλήρωτο με ελαφριά καρδιά, ή ίσως με βαριά, ποιος ξέρει. Και ποιος νοιάζεται εδώ που φτάσαμε. Και ναι έχω δουλέψει σε σοβαρή εταιρεία που έκλεισε/πτώχευσε… περσινά ξινά σταφύλια.

Ξένα περιοδικά: τα διάβαζα με τρέλα όλη μου τη ζωή, έμαθα ή τελειοποίησα τελοσπάντων τα αγγλικά και γαλλικά μέσα από ξένους τίτλους. Ανακάλυψα συγγραφείς (Nick Hornby, Julie Burchill, Tony Parsons, AA Gill, India Knight, Nick Kent κι ένα σωρό ακόμα) – τους πέτυχα πριν γίνουν συγγραφείς κανονικοί, όσο έγραφαν άρθρα σε εγγλέζικα περιοδικά. Στη δεκαετία του ’90, αγόραζα δέκα με είκοσι ξένα περιοδικά το μήνα. Από το 2000 κι ύστερα άρχισα να διαβάζω και τα ένθετα ξένων εφημερίδων – το “How to spend it” των Financial Times έγινε must, νομίζω από μένα το έμαθαν οι νεώτεροι δημοσιογράφοι, σήμερα διευθυντές ενθέτων με τη σειρά τους.

Από όλους τους τίτλους που ξεκοκάλιζα τριάντα χρόνια, μου έμειναν κάνα-δυό – το Empire, το Red, κανένα κινηματογραφικό ακόμα, ίσως και τίποτα σχετικά με γυμναστικές – που συνέχισα να τους ψάχνω μέχρι προχθές. Στεκόμουν μπροστά στα προαναφερθέντα μεγάλα περίπτερα και χάζευα, μαζί με τους τουρίστες. Μαζί με τους αλλοδαπούς, Ρώσους, Πολωνούς, Ουκρανούς, Πακιστανούς και Ινδούς που έριχναν μια ματιά στα νέα από τις πατρίδες τους – «ξένος Τύπος» δεν είναι μόνο η Vogue ή το lifestyle, είναι μια μικρή επαφή του ξένου που ζεί εδώ με την μακρινή κουλτούρα του. Ξεφύλλιζα με περιέργεια τα Heat, Total Film, Q, Rolling Stone, Yoga, Premiere, Allure αλλά δεν τα αγόραζα πια. Ένθετα ξένων εφημερίδων έχω να πιάσω μια πενταετία. Τα πράγματα άλλαξαν (σώπα καημένη), δεν έχει νόημα το ξένο περιοδικό. Εδώ αναρωτιέμαι αν έχει νόημα και το ελληνικό – παρ όλο που σου κρατάει συντροφιά σε στιγμές φρίκης: αίθουσες αναμονής, εξεταστικά κέντρα, ιατρεία, νοσοκομεία. Όταν δεν μπορείς να συγκεντρωθείς σε βιβλίο και δεν έχεις μαζί σου ηλεκτρονική συσκευή, ή δεν επιτρέπεται να την ανοίξεις, ή δεν έχει ιντερνετ. Άστα.

Τα κινηματογραφικά περιοδικά τα θεωρώ ακόμα εργαλεία δουλειάς: δεν πηγαίνω πιά σινεμά με την συχνότητα που πήγαινα, διαβάζω λοιπόν «υποθέσεις» ταινιών και σειρών, παρουσιάσεις, αναλύσεις και κριτικές πριν καταλήξω ποια ταινία θα δω. Διαβάζω ολόκληρα πλοτ από σήριαλ που δεν πρόκειται να κάτσω να δω ποτέ μου, μελετάω τις ανατροπές, όχι επειδή πρόκειται να ξεσηκώσω καμιά ιδέα – να την κάνω τι; Να την προτείνω σε ένα από τα χιλιάδες ελληνικά κανάλια που ετοιμάζουν χιλιάδες υπερπαραγωγές κάθε χρόνο; Χα. Είναι ζήτημα αν ξεκινάνε (γύρισμα) πέντε σήριαλ φέτος, κι αυτά είναι τόσο χαμηλού προϋπολογισμού, που δεν ξέρω κατά πόσον αξίζει να ιδροκοπάς, επεισόδιο το επεισόδιο. Ως σεναριογράφος, εννοώ. Ίσως και ως οτιδήποτε.

Ξανά, ξένα περιοδικά: το ’86-‘ 87 ή κάπου εκεί είχα πάει στο Ιράκ, στην Βαγδάτη, με το (περιοδικό) «Ταχυδρόμος» στο οποίο δούλευα. Μου είχε κάνει εντύπωση που δεν υπήρχε πουθενά στην Βαγδάτη Ξένος Τύπος. Ούτε εφημερίδες ούτε περιοδικά, ντιπ τίποτα. Κάτι εγχώρια έντυπα μόνο, κακοτυπωμένα και ντεμοντέ ήδη. «Πωωωω, αυτό είναι ρε παιδί μου Τρίτος Κόσμος!» σκεφτόμουν. Εννοείται δεν υπήρχε Ιντερνετ τότε, κι αν ήσουν ξένος στο Ιράκ δεν έχω ιδέα από πού μάθαινες κατά πόσον βούλιαξε η Υφήλιος ή όχι, και μήπως ο Σκορτσέζε γυρίζει καινούργια ταινία.

Τέλος πάντων, εδώ ο κόσμος καίγεται, ναι. Θα τη βγάλουμε και χωρίς ξένα περιοδικά, ένα κινηματογραφικό θα το βλέπω στο Ιντερνετ, δεν χάθηκε ο κόσμος, εδώ υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε φάρμακα, πραγματικά καιγόμαστε δηλαδή… αλλά καιγόμαστε απ΄όλες τις μπάντες δυστυχώς. Στέκομαι στην μπάντα του ελαφρού θεάτρου ακόμα, και γι αυτήν γράφω τη συγκεκριμένη στιγμή…

Μανίνα Ζουμπουλάκη

  • Η Μανίνα Ζουμπουλάκη γεννήθηκε το 1960, μεγάλωσε στην Καβάλα και γράφει από τα 10. Σπούδασε στην Αμερική Ιστορία της Τέχνης και Σωματική Αγωγή. Στα περιοδικά γράφει από την αρχή της δεκαετίας του ’80 μέχρι και σήμερα χωρίς διακοπή. Έχει δουλέψει στον “Ταχυδρόμο” (’82-’89), στα “Πρόσωπα”, στο “Κλικ”, “Diva”, “Μen” (’89-’93), “Nitro”, “Down Town”, “Elle”, “Time out”, “Elle”, “PinkWoman”, “Athens voice”, “Look”, και “Home” ως δημοσιογράφος. ‘Εχει μεταφράσει περί τα 30 βιβλία, δούλεψε στο ραδιόφωνο, έχει γράψει πάνω από δέκα βιβλία, και αρκετά σενάρια για το σινεμά και την τηλεόραση. Το τελευταίο της βιβλίο λέγεται ΦΕΡΜΟΥΑΡ [περισσότερα στην στήλη ΒΙΒΛΙΟ το άρθρο «Η επιστροφή της Μανίνας»]. Είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά.

22203-49627

 

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here