Η λέξη θέατρο σήμαινε αρχικά… σύνολο θεατών

0
47

Θ ε α τ ρ ο

INFO: Το θέατρο είναι ο κλάδος της τέχνης που αναφέρεται στην απόδοση ιστοριών μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου, αλλά και της μουσικής, της ζωγραφικής και της κίνησης. Το θέατρο μπορεί να έχει διάφορες μορφές, όπως είναι ο μονόλογος, η όπερα, το μπαλέτο, η παντομίμα, το μιούζικαλ κ.ά. Το θέατρο δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα, σαν μια εξέλιξη του διθυράμβου. Οι πρώτες μορφές του θεάτρου σε όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας ήταν η τραγωδία, η κωμωδία και το σατυρικό δράμα. Στο αρχαίο ελληνικό θέατρο πρωταγωνιστούσαν μονάχα άντρες και ακόμη και σε γυναικείους ρόλους ντύνονταν οι ίδιοι γυναίκες. Έπειτα ο χώρος του θεάτρου μέσα από το πέρασμα των χρόνων εξελίχτηκε και τώρα στις σκηνές του θεάτρου παίζουν τόσο γυναίκες όσο και παιδιά. Η λέξη θέατρο προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και σήμαινε αρχικά σύνολο θεατών. Μετά πήρε τη σημασία του τόπου όπου γίνεται το θέαμα και της ίδιας της παράστασης.

———————————————

75154_2031_M

Άμλετ, το αριστούργημα του Σαίξπηρ

Ο Χρήστος Λούλης, από 14 Ιανουαρίου έχει αναλάβει να ερμηνεύσει τον Άμλετ, τον πρίγκιπα της Δανίας στο ομότιτλο ποιητικό αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Είναι ο ρόλος όνειρο για πολλούς ηθοποιούς και συγχρόνως μια μεγάλη πρόκληση για το πώς θα τον προσεγγίσεις. Ο ίδιος θέλει να αφαιρέσει από την ερμηνεία του, θεωρητικά κείμενα και γνώμες τρίτων. Δεν θέλει να αγχωθεί ή να διαβάσει μελέτες και τελικά να παίξει τον Άμλετ σαν κάτι “ξένο”. Θέλει να έχει συνέχεια στο νου του πως αυτή η ιστορία δεν συμβαίνει σ’ εκείνον. Απλά είναι ένας ηθοποιός που θα αφηγηθεί το δράμα του Άμλετ. Οι Άγγλοι αντιμετωπίζουν τον ποιητικό λόγο του Σαίξπηρ σαν να μιλούν στο δρόμο, δεν τον δραματοποιούν. Μετά τον Άμλετ, θα ακολουθήσει ο Βυσσινόκηπος του Τσέχωφ σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου.

Sakis-Rouvas-Hraklis_M

Ο Σάκης Ηρακλής

Η ατμόσφαιρα του πρώην κέντρου διασκέδασης πολυτελείας, του «Αθηνών Αρένα», που μετατράπηκε σε θέατρο Πάνθεον, είναι εκρηκτική κάθε φορά που έχει παράσταση ο Σάκης. Ο Ρουβάς είναι άψογος στην ερμηνεία του σαν Ηρακλής, και κατακτάει όπως πάντα τις μικρές ηλικίες, αλλά και τις κάπως μεγαλύτερες. Όσο τον ευχαριστιούνται τα παιδιά άλλο τόσο τον ευχαριστιούνται και οι δασκάλες τους. Η μουσική του Γιώργου Πούλιου και τα τραγούδια των Γιώργου Θεοφάνους και Νίκης Παπαθεοχάρη βοηθούν γιατί ορισμένες φορές σου θυμίζουν κάποιες επιτυχίες του. Όλος ο θίασος υπέροχος και η Ναταλία Δραγούμη στο ρόλο της θεάς Αθηνάς, είναι πράγματι…. Θεά! Η σκηνοθεσία έχει πάρα πολλά στοιχεία- εικαστικά τουλάχιστον- από την Οδύσσεια του Bob Wilson, αλλά το θέατρο γεμίζει με σχολεία καθώς και με πούλμαν που φτάνουν από την επαρχία.

det_ParisErotokritou

Ένα σεμινάριο υποκριτικής που θα διαφέρει πολύ από τα συνηθισμένα. Γνωρίζετε τον Πάρι Ερωτοκρίτου; Ο Κύπριος ηθοποιός και σκηνοθέτης, συνεργάζεται συχνά με το στούντιο Κινητήρας και τον έχουμε απολαύσει εκεί πολλές φορές. Τώρα, μαζί με ομάδα ηθοποιών και φοιτητών θα δουλέψει πάνω στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ με βασικό εργαλείο διερεύνησης του λόγου την κίνηση. ( Πληροφορίες 210–92.48.328).

—————————–

Από τις πιο δυνατές εφηβικές παραστάσεις που παίζονται αυτή την περίοδο στην Αθήνα είναι το έργο «Όχι αθώος πια», που παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση σε κείμενο και σκηνοθεσία της Γε­ωργίας Μαυραγάνη. Μην ξεχάσετε οι μεγάλοι να πάρετε μαζί σας χαρτομάντιλα!

1L_M

Σλάντεκ και Ναζί

Είχα ακούσει πολλά γι’ αυτό το έργο και την παράσταση που ανέβασε με έμπνευση ο 26χρονος σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς, και γι αυτό πήγα να την δω. Με καθήλωσε. Ένα πολιτικό υπαρξιακό δράμα, ένας προβληματισμός για την αγωνιώδη ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει, ακόμα και θυσιάζοντας την ανθρώπινή του υπόσταση, μιλάει για τα πιο άγρια ένστικτά μας, την ανάγκη ύπαρξης μιας ανώτερης δύναμης και την πραγματική αδυναμία του ανθρώπινου είδους να αντιδράσει σε μια κοινωνία απόλυτης αστάθειας και διάσπασης. Από τα λιγότερο γνωστά αριστουργήματα του σπουδαίου συγγραφέα Έντεν φον Χόρβατ, το «Σλάντεκ», γράφτηκε το 1929, λίγο πριν ο ναζισμός αναρριχηθεί στην εξουσία. O Σλάντεκ είναι ένας νέος χωρίς μόρφωση και δουλειά, σε αναζήτηση προσανατολισμού μέσα στις οικονομικές και κοινωνικές θύελλες του μεσοπολέμου. Μοιάζει παντελώς ανίκανος να οραματιστεί μια ειρηνική ζωή. Τελικά, εντάσσεται στους κόλπους του Μαύρου Στρατού, μιας σκληροπυρηνικής φασιστικής ομάδας που εκπαιδεύει/εκτρέφει δολοφόνους για το «καλό της πατρίδας». Ένα έγκλημα γίνεται αφορμή για μια ατέρμονη αντιπαράθεση ιδεολογιών.

Liliom_IMG_0789b_p

Το μούτρο

Πήγα λοιπόν στο θέατρο Πόρτα να δω το «Σλάντεκ», και έπεσα πάνω στον Γιώργο Χρυσοστόμου που μόλις είχε τελειώσει από την δική του παράσταση. Χαιρετηθήκαμε και είπα να μάθω μερικά πράγματα. Ο Γιώργος είναι από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, με προσεγμένες δουλειές και το φετινό βραβείο «Δημήτρης Χόρν», στην τσέπη. Από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Θωμά Μοσχόπουλου συνεργάζονται και τώρα στο «Λίλιομ» του Φέρεντς Μόλναρ που είναι Ούγγρος συγγραφέας και που λέει ότι είναι ένα έργο αφιερωμένο σε όσους φοβούνται το συναίσθημα. Ο ήρωας που παίζει ο Γιώργος, είναι ο Λίλιομ, και ο οποίος εκφράζει την αγάπη του μόνο με βία. «Λίλιομ» μπορεί στα ουγγαρέζικα να σημαίνει κρίνο, αλλά στην ουγγαρέζικη αργκό είναι η «μάρκα», η «μούρη», ο άνθρωπος του υποκόσμου. Πυρήνας του έργου θα μπορούσε να είναι η ανημπόρια να πεις στον άλλον ”σ’ αγαπώ, σε χρειάζομαι”.

10841620_706691852759662_872191301_n_thumb[7]

«Αχ..» μέχρι 11 Ιανουαρίου

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15, και Κυριακή στις 19:30, στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Ο Γιάννης Σκουρλέτης έχει βρει τον αγαπημένο του χώρο και εκεί μας έχει παρουσιάσει μερικές από τις πιο ωραίες του παραστάσεις. Το «Αχ», (ξανά)διαβάζοντας την Κερένια Κούκλα του Χρηστομάνου από τους bijoux de kant είναι πολύ τρυφερό και συγκινητικό έργο. Η Κερένια κούκλα, το αθηναϊκό μυθιστόρημα που έγραψε στα 1911 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, διασκευάστηκε μοναδικά από την Γλυκερία Βασδέκη. Η ανήμπορη Βεργινία, η αθώα Λιόλια κι ο άντρας τους ο Νίκος έρχονται στην Αθήνα του σήμερα να (ξανα)παίξουν τη μικρή και θλιβερή ερωτική τους ιστορία. Ο Γιάννης Σκουρλέτης αυτή την φορά σκηνοθέτησε ένα έργο ακραίου αναστεναγμού με τους εξαίρετους ηθοποιούς του: Λένα Δροσάκη, Τάσο Καραχάλιο, Κατερίνα Μισιχρόνη και Αγνή Παπαδέλη – Ροσσέτου. Αν νομίζετε ότι σας ενδιαφέρει, θα παίζεται μέχρι τις 11 Ιανουαρίου. (φωτογραφία Νίκος Μουρατίδης)

Totsikas_M

Το φιλί της γυναίκας αράχνης

Δυο κρατούμενοι σε ένα κελί. Ο ένας gay ονειροπόλος και ο άλλος επαναστάτης. Δυο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί που καταφέρνουν σταδιακά να βρουν το σημείο ένωσης, ψυχικής και σωματικής. Το «φιλί της γυναίκας αράχνης» παίζεται στο Θέατρο 104 και πρωταγωνιστούν οι Αποστόλης Τότσικας και Μιλτιάδης Φιορέντζης. Η παράσταση, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του αργεντινού συγγραφέα Μανουέλ Πουίγκ, γράφτηκε το 1976 και το 1985 έγινε ταινία, με πρωταγωνιστή τον William Hart ο οποίος απέσπασε Oscar πρώτου ανδρικού ρόλου. Στην Αθήνα πρωτοπαίχτηκε το 1986 στο θέατρο Αμιράλ με τους Σταμάτη Φασουλή και Γρηγόρη Βαλτινό σε μετάφραση Άρη Δαβαράκη και Σταμάτη Φασουλή και σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου. Πρόκειται για μια ιστορία που εκτυλίσσεται ανάμεσα σε δυο κρατούμενους, οι οποίοι μοιράζονται το ίδιο κελί. Ο Βάλεντιν είναι πολιτικός κρατούμενος, ενώ ο Μολίνα κρατείται για τις gay σεξουαλικές του προτιμήσεις. Η μεταξύ τους σχέση, έπειτα από διακυμάνσεις, θα εξελιχθεί σε μια βαθιά φιλία και οι δυο άντρες θα αναπτύξουν ισχυρούς δεσμούς… μέχρι που ανταλλάσσουν και καυτά φιλιά στο στόμα.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here