Η Χρυσηίδα Δημουλίδου γκαζώνει και τα χώνει!!!

Είναι χείμαρρος! Δεν κωλώνει μπροστά σε τίποτα και τα λέει όλα «σπαθί». Τα βάζει με τους άντρες που δεν διαβάζουν, τους εκδότες, τους κριτικούς και τους snob ανεπάγγελτους. Της αρέσει η Μύκονος, το Μπόντρουμ, το γράψιμο και να διεκδικεί αυτά που της ανήκουν. Παραδέχεται ότι ζει πολύ άνετα από τα βιβλία της, ότι είναι «κοσμικιά», ότι δεν ανέχεται την αγένεια, και τους αποτυχημένους - ατάλαντους που την επικρίνουν ανώνυμα για την εμφάνιση της, το ντύσιμο της και τις προκλητικές sexy φωτογραφίες της.

0
195

Είναι χείμαρρος! Δεν κωλώνει μπροστά σε τίποτα και τα λέει όλα «σπαθί». Τα βάζει με τους άντρες που δεν διαβάζουν, τους εκδότες, τους κριτικούς και τους snob ανεπάγγελτους. Της αρέσει η Μύκονος, το Μπόντρουμ, το γράψιμο και να διεκδικεί αυτά που της ανήκουν. Παραδέχεται ότι ζει πολύ άνετα από τα βιβλία της, ότι είναι «κοσμικιά», ότι δεν ανέχεται την αγένεια, και τους αποτυχημένους – ατάλαντους που την επικρίνουν ανώνυμα για την εμφάνιση της, το ντύσιμο της και τις “προκλητικές” φωτογραφίες της.

Χρυσηίδα Δημουλίδου, συγγραφέας, Νίκος Μουρατίδης

10 + 1 ερωτήσεις στην Χρυσηίδα Δημουλίδου

  1. Χρυσηίδα μου που σε πετυχαίνω; Μόλις επέστρεψα Αθήνα μετά από ενάμιση σχεδόν μήνα απουσίας λόγω παρουσιάσεων του νέου μου βιβλίο ανά την Ελλάδα. Μετά την Κω που ήταν ο τελευταίος σταθμός επισκέφτηκα το Μπόντρουμ για μια εβδομάδα για να ξεκουραστώ λιγάκι. Πάω εκεί τα τελευταία 4 χρόνια.
  1. Οι κανονικές σου διακοπές σου πότε αρχίζουν; Βρίσκομαι σε μόνιμες διακοπές γιατί περνάω ωραία με τον εαυτό μου. Διακοπές για μένα είναι να μη δουλεύω πάνω σε κάποιο βιβλίο, να μην έχω παρουσιάσεις, να μην έχω επαγγελματικές υποχρεώσεις. Επομένως όταν είμαι σπίτι μου και δεν δουλεύω κάνω διακοπές, κι όταν είμαι εκτός Αθηνών και δουλεύω, δεν κάνω διακοπές. Γενικά τα τελευταία 2 χρόνια έχω κάνει πολλά ταξίδια, για παρουσιάσεις και εκδηλώσεις για τα βιβλία μου, που τα συνδύασα με λίγη ανάπαυση. Όπως τώρα που φεύγω για την Μύκονο, η τέταρτη φορά που πάω φέτος, για παρουσίαση βιβλίου αλλά και μερικές βουτιές. [γέλια]

  1. Το τελευταίο σου βιβλίο «Το κελάρι της ντροπής» πως πάει; Πες μας λίγα λόγια, για το θέμα του και την πηγή της έμπνευσης σου. Από την ημέρα που κυκλοφόρησε εκτοξεύτηκε στην κορυφή και προς το παρόν παραμένει εκεί. Το θέμα του αφορά την ενδοοικογενειακή βία στην ακραία της μορφή και τις φρικαλεότητες που βιώνει -κεκλεισμένων των θυρών- μια οικογένεια σ’ ένα χωριό της Μεσσηνίας την δεκαετία του 1960. Ήταν ένα βιβλίο που ήθελα να γράψω εδώ και πολύ καιρό όμως δεν τολμούσα επειδή έθιγε δυο μεγάλα ταμπού και επιπρόσθετα θα ήταν πολύ σκληρό. Αλλά το έκανα χωρίς να αυτολογοκριθώ και έβαλα απαγορευτικό σήμα στο εξώφυλλο για ηλικίες 14 ετών και κάτω.
  1. Είσαι επαγγελματίας συγγραφέας. Βγάζεις κάθε χρόνο ένα βιβλίο. Μπορείς και ζεις απ’ αυτή την δουλειά;Μα από την συγγραφή ζω και μάλιστα πολύ καλά για τα σημερινά οικονομικά δεδομένα αν και ο συγγραφέας δεν αμείβεται όπως τους αξίζει διότι την μερίδα του λέοντος την έχουν κατά σειρά κράτος, βιβλιοπώλες, εκδότης και μετά οι συγγραφείς. Αυτό είναι κάτι που έχει αρχίσει να με ενοχλεί αφάνταστα. Ο συγγραφέας είναι το ρεύμα ενός σπιτιού όπου χωρίς αυτό δεν λειτουργεί τίποτε εκεί μέσα, ούτε ψυγεία, ούτε κουζίνες, ούτε πλυντήρια κτλ. όσο κι αν είναι πανάκριβα. Κι όμως αυτό το ρεύμα το υποτιμούν και θέλουν να το παίρνουν σχεδόν δωρεάν. Αν οι συγγραφείς κατέβαζαν μια μέρα κάτω τις πένες, η οικονομική ανατροπή που θα δημιουργείτο θα θύμιζε τσουνάμι. Και δεν είναι μόνο αυτό, τρέχω και στα δικαστήρια να πάρω τα ποσοστά μου από τις πωλήσεις μια και ο πρώην εκδότης μου έχει να με πληρώσει για τα 18 μου βιβλία από το 2009.
  1. Γιατί οι περισσότερες γυναίκες συγγραφείς αντιμετωπίζονται με δυσπιστία; Για μένα οι γυναίκες συγγραφείς είναι καλύτερες από τους άνδρες επειδή ξέρουν να χειρίζονται και να διαχειρίζονται τα συναισθήματα πολύ καλύτερα. Και επειδή τα συναισθήματα καθορίζουν την πορεία ενός ανθρώπου, ανδρός ή γυναικός και έχουν και τον τελευταίο λόγο, θεωρώ ότι όλες αυτές οι κατηγορίες εις βάρος τους στηρίζονται σε αρσενική προπαγάνδα.
  1. Ναι, αλλά δεν μπορεί, θα έχεις ακούσει και συ, ότι πολλοί κριτικοί μιλάνε για «ροζ λογοτεχνία», για «βιβλία της παραλίας» κτλ. Και τον Coelho και τον Yalom και τον Brown και τον King τους διαβάζουν σε παραλίες γιατί οι περισσότεροι τότε έχουν τον χρόνο να διαβάσουν. Ροζ λογοτεχνία προφανώς είναι ότι γράφεται από γυναίκες για γυναίκες και έχει κεντρικό σημείο αναφοράς τον έρωτα. Εγώ όμως έχω γράψει αστυνομικά, φιλοσοφικό/ιστορικό δοκίμιο, μεταφυσικό, επιστημονικής φαντασίας, παιδικά, ακόμη και ποίηση και προφανώς δεν υπάγομαι σε αυτή την κατηγορία. Η συγγραφική μου δυναμική είναι πολυδιάστατη και είμαι η μοναδική συγγραφέας νεωτέρας γενιάς που εξελίσσεται με αυτόν τον τρόπο. Όποιος λοιπόν με κατατάσσει στη κατηγορία των ροζ, δεν έχει ιδέα για το συνολικό έργο μου. Κι αν οι γυναίκες επιλέγουν το ροζ χρώμα είναι δικαίωμα τους και κανείς δεν μπορεί να τις στείλει στο πυρ το εξώτερο επειδή προτιμούν αυτή την απόχρωση.
  1. Λέω μήπως ευθύνονται οι εκδοτικοί οίκοι και τα εξώφυλλα που βάζουν στα βιβλία, και παραπέμπουν στην λεγόμενη «φτηνή λογοτεχνία»; Είναι δυό τρεις οίκοι που όλα τα βιβλία των γυναικών συγγραφέων τα στολίζουν στο εξώφυλλο με πεταλούδες, αιθέριες υπάρξεις, λουλούδια κτλ. Πρώτον, φτηνή λογοτεχνία είναι εκείνη που δεν σου δίνει τίποτε ή που είναι προχειρογραμμένη ή κακογραμμένη ή εκδίδεται χάρη του κέρδους. Δεύτερον, το 80% των αναγνωστών είναι γυναίκες και οι γυναίκες έλκονται πολύ από τα χρώματα, τις πεταλούδες, τα λουλούδια κλπ. Επομένως αν το γυναικείο αναγνωστικό κοινό έλκεται από αυτά, αυτά θα επιλέξουν οι εκδότες και καλά κάνουν. Δεν ευθύνομαι εγώ που οι άνδρες δεν διαβάζουν ώστε να τους λαμβάνουν υπ’ όψιν. Αν αύριο σταματήσουν οι γυναίκες να αγοράζουν βιβλία, η αγορά στον χώρο θα πάθει καθίζηση και τότε να δω αν θα ενδιαφέρει κάποιον το εξώφυλλο ενός βιβλίου. Αντί λοιπόν να κατηγορούμε τους άνδρες που δεν περνούν ούτε έξω από βιβλιοπωλείο, θα κατηγορήσουμε τώρα τις γυναίκες; Τρίτον. Το εξώφυλλο είναι εκείνο που θα καθορίσει την ποιότητα ενός βιβλίου ή το περιεχόμενό του; Τόση ανοησία πια δεν την αντέχω. Πάραυτα στα δικά μου εξώφυλλα υπάρχουν λύκοι, στοιχειωμένα σπίτια, σκοτεινά υπόγεια κι όμως οι γυναίκες τα αγοράζουν με μανία. Άρα δεν ισχύει ότι οι γυναίκες προτιμούν μόνο τα … ροζουλίνια.
  1. Το ότι είσαι μια ωραία γυναίκα σε διευκόλυνε ή σε δυσκόλεψε στην καριέρα σου; Η εμφάνισή μου και γενικότερα το στυλ που έχω κόντεψε να μου την καταστρέψει θέλεις να πεις. Στην Ελλάδα η ομορφιά είναι συνώνυμο της αγνωσίας και του χαμηλού δείκτη νοημοσύνης. Τους είναι αδύνατον να πιστέψουν μια ωραία ή σέξι γυναίκα έχει και μυαλό. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα της δική τους χαμηλή αυτοεκτίμηση ή τον δικό τους χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, γιατί εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ ότι μια ωραία γυναίκα είναι ηλίθια. Όσο αφορά εμένα προσωπικά ουδέποτε πίστεψα πως είμαι όμορφη γιατί στον καθρέφτη μου έβλεπα και εξακολουθώ να βλέπω το κορίτσι από την επαρχία, που στο βλέμμα του καιγόταν η επιθυμία να μάθει και να πετύχει, γι αυτό δούλεψε και δουλεύει πολύ σκληρά. Η επιτυχία δεν μου χαρίστηκε, την κέρδισα με το σπαθί μου και με τα χρόνια έγινα πολύ καλή πολεμίστρια και τους ώμους μου βαραίνουν πολλά γαλόνια. Ξέρω να δίνω μάχες, όσο σκληρές κι αν είναι. Σύμμαχοί μου; Το μυαλό μου, οι γνώσεις μου, οι εμπειρίες μου.
  1. Πέρα από βιβλία, γράφεις κάποια άλλα πράγματα; Θα ήθελες να γράψεις ένα θεατρικό έργο για παράδειγμα; Έχω ήδη έχω γράψει δύο θεατρικά έργα το «Για ένα μπουκάλι φθηνό κρασί» και το «Ποτέ δεν είναι αργά για την αγάπη» τα οποία διάβασε ο γνωστός ηθοποιός Νίκος Γαλανός και θέλει να σκηνοθετήσει μόλις μπορέσουμε να βρούμε θεατρικό παραγωγό. Είναι κοινωνικά δράματα και τα δύο και μου πήρε 3 μέρες το καθένα για να τα ολοκληρώσω. Στην γραφή όλα μου φαίνονται εύκολα. Αν όμως μου δώσεις μια απλή εξίσωση να λύσω θα πελαγώσω.
  1. Όταν είπα σε μερικούς γνωστούς ότι θα σου κάνω συνέντευξη για το nikosonline.gr όλοι μου είπαν: «Σ’ αυτήν την κοσμικιά;». Είσαι κοσμικιά; Κοσμικιά; Δεν το κατάλαβα αυτό. Είναι υποτιμητικό να σου αρέσει να συναναστρέφεσαι με κόσμο; Από πότε άρχισε να συμβαίνει αυτό και δεν το πήρα είδηση; Δηλαδή ο κοσμικός είναι συνώνυμο του ρηχού, ελαφρύ σε ευθύνες παραγωγής έργου και ζωής; Ναι, υπήρξα και μάλιστα κατά κόρον. Και λέω υπήρξα επειδή τα τελευταία χρόνια κλείστηκα πολύ στο σπίτι μου και αφοσιώθηκα στην συγγραφή. Αν έβγαινα με τους ρυθμούς του παρελθόντος δεν θα είχα εκδώσει 29 έργα από το 1997. Και επειδή παρακλείστηκα, λέω να παρατήσω την συγγραφή και να αρχίσω πάλι να βγαίνω. Μου έχει λείψει πάρα πολύ το έξω. Όμως πέρα από αυτό, τους απαντώ πως αν ο συγγραφέας δεν ξέρει την ζωή από τα μέσα της και τα έξω της, αν δεν έχει συναναστραφεί με διαφορετικό κόσμο, αν δεν έχει ταξιδέψει, αν δεν έχει αλητέψει, θα ακολουθήσει την πεπατημένη οδό πολλών συγγραφέων, θα γίνει επαναλαμβανόμενος. Τόσο ξέρουν από συγγραφή οι αδαείς τόσα λένε…….

Και η 11η ερώτηση και απάντηση ανήκει σε σένα

Χρυσηίδα Δημουλίδου, συγγραφέας, Νίκος Μουρατίδης

  1. Τι είναι εκείνο που σε ενοχλεί στην συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι σου όσο αφορά την συγγραφική σου ιδιότητα και γενικότερα; Με ενοχλεί πάρα πολύ η αγένεια, το γεγονός ότι κάποιοι πιστεύουν ότι μαζί με το βιβλίο αγοράζουν και τον συγγραφέα και μπορούν να του συμπεριφερθούν ανάλογα με τις διαθέσεις τους. Με ενοχλούν πάρα πολύ κάποιες δημόσιες κριτικές ανθρώπων κατά των βιβλίων μου βασιζόμενες όχι στο περιεχόμενό του, αλλά την εικόνα μου που τους είναι αντιπαθής για λόγους που ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν. Με ενοχλεί που σ’ αυτή την χώρα επειδή ο καθένας έχει πρόσβαση στο ιντερνέτ μπορεί να προσβάλει και να κανιβαλίσει ανώνυμα κάποιον και την δουλειά του, επειδή ο ίδιος είναι αποτυχημένος. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο για να ασχολούνται με το τι κάνει ο ένας κι ο άλλος. Με ενοχλεί ή μάλλον με τρομάζει η αναίτια επιθετικότητα και μένος κάποιων ανθρώπων που αντλούν μεγάλη ευχαρίστηση με το να διαβάλουν κάποιους άλλους που έχουν ξεχωρίσει. Η Ελλάδα δεν τρώει τα παιδιά της, τα παιδιά της είναι κανίβαλοι και αυτή η δόλια μάννα αναρωτιέται τι έκανε λάθος. Στη Ελλάδα και να θέλεις να προκόψεις, δεν θα σ’ αφήσουν να το χαρείς. Υπάρχουν μεγάλα ταλέντα που κατασπαράσσονται χωρίς έλεος. Αν οι Έλληνες παρακολουθούσαν μαθήματα φιλοσοφίας σε φιλοσοφικές σχολές που θα ήταν διάσπαρτες σ όλη την χώρα, θα ήμασταν μια διαφορετική χώρα. Εύχομαι στο μέλλον να επιστρέψουμε σαν λαός στις πραγματικές μας ρίζες και να βρούμε την πραγματική μας ταυτότητα, γιατί αυτή που έχουμε δεν είναι Ελληνική. Ελλάδα σημαίνει η χώρα του φωτός αλλά την έχουν μετατρέψει σε χώρα του σκότους… δυστυχώς. Ευτυχώς που τελευταία όλο και περισσότεροι Έλληνες στρέφουν το κεφάλι τους σ αυτό το φως και μπορεί στο μέλλον ν’ αλλάξουν πολλά πράγματα.

Χρυσηίδα Δημουλίδου, συγγραφέας, Νίκος Μουρατίδης

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Μόλις αποφοίτησε, ήρθε στην Αθήνα και φοίτησε στην σχολή Αεροσυνοδών την Α.S.T. Αμέσως μετά προσλήφθηκε στην Ολυμπιακή Αεροπορία σαν ιπταμένη συνοδός. Το 1997 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη και μέχρι το 2008 εξέδωσε 18 έργα. Από το 2009 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με τις εκδόσεις Ψυχογιός όπου έχει εκδώσει συνολικά 10 έργα και με τις εκδόσεις Διάπλαση στην έκδοση παραμυθιών. Όλα της τα βιβλία έχουν γίνει bestsellers Είναι φανατική ζωόφιλος και οικολόγος και θεωρεί ότι τα παιδιά είναι η μοναδική ελπίδα για ένα ειρηνικό αύριο, αρκεί να γαλουχηθούν σωστά. Μότο της: «Σπίτι χωρίς βιβλία, δωμάτιο δίχως παράθυρα»

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here