Είμαστε λαός βρωμιάρηδων

Τελικά για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται πως ο Ελληνικός λαός είναι ένας λαός παρτάκιας, βολεψάκιας, που κάνει πάντα ότι τον βολεύει χωρίς να κοιτάει το κοινό καλό και συμφέρον. Είμαστε ένας λαός βρωμιάρηδων που καταστρέφει κάθε ωραίο προκειμένου να περάσουμε… «καλά».

2
1132

Τελικά για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται πως ο Ελληνικός λαός είναι ένας λαός παρτάκιας, βολεψάκιας, που κάνει πάντα ότι τον βολεύει χωρίς να κοιτάει το κοινό καλό και συμφέρον. Είμαστε ένας λαός βρωμιάρηδων που καταστρέφει κάθε ωραίο προκειμένου να περάσουμε… «καλά».

Αφορμή γι΄ αυτό μου το ξέσπασμα μου έδωσε χτες μια συζήτηση σε ένα σπίτι φίλων. Θέμα τα σκουπίδια, τα πλαστικά και οι παραλίες. Μια κυρία απ΄ αυτές τις «τσαούσες» που έχουν έντονη γνώμη και την εκφράζουν μεγαλοφώνως μας είπε να μην πιστεύουμε τίποτα. Όλα είναι μια καλοστημένη προπαγάνδα…

Χιλιάδες φωτογραφίες και χιλιάδες βίντεο μας δείχνουν το μέγεθος της βρωμιάς μας. Εκατοντάδες απλοί πολίτες συμμετέχουν στην εκστρατεία καθαρισμού δασών και παραλιών. Δεκάδες οργανώσεις δυτών πασχίζουν για την καθαριότητα και θαλασσών και λιμανιών… κι΄ αυτή πιστεύει ότι… «όλα είναι μια καλοστημένη προπαγάνδα…»

Θέλω να της τρίψω στην μούρη αυτό το άρθρο, και θέλω να το κοινοποιήσω παντού να το δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Έλεος πια!

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Με πολύ κέφι, μεράκι και δουλειά, οι εθελοντές που συμμετείχαν σε καθαρισμό που διοργάνωσε ο Φορέας Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Θερμαϊκού Κόλπου (φωτογραφία επάνω), κατόρθωσαν να απομακρύνουν από τις παραλίες στην ευρύτερη περιοχή της Κατερίνης περίπου 13 τόνους σκουπιδιών, καθώς και περίπου 50 βαρέλια που ήταν θαμμένα στην άμμο!

“Πνίγονται” από τα σκουπίδια οι ελληνικές παραλίες.

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Η Eπανομή αποτελεί για τη Θεσσαλονίκη μια από τις πιο κοντινές ακτές για μπάνιο. Το καλοκαίρι η παραλία της κατακλύζεται από κόσμο. Οι περισσότεροι φεύγοντας αφήνουν όμως πίσω τα ίχνη τους: πλαστικές σακούλες, κυπελάκια για καφέ, κουτάκια μπύρας, αποτσίγαρα, συσκευασίες τσιγάρων. Το πρόβλημα τους καλοκαιρινούς μήνες αποκτά τεράστιες διαστάσεις. Έτσι και στην Επανομή. Πρόσφατα περίπου 50 άτομα συγκεντρώθηκαν στην παραλία για να καθαρίσουν τα σκουπίδια.

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Ευτυχώς υπάρχουν και κάποιοι ευαίσθητοι συμπατριώτες μας που αντιδρούν και θέλουν να αλλάξουν την κατάσταση. Πολυάριθμες οργανώσεις και ιδιώτες αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες καθαρισμού των ακτών. Οι Νομαρχίες, οι περιφέρειες και οι Δήμοι δεν ασχολούνται με το πρόβλημα των σκουπιδιών. Υπάρχουν ελάχιστοι κάδοι απορριμμάτων, οι οποίοι δεν αδειάζουν τακτικά.

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Οι Έλληνες αγαπούν τη θάλασσα και θεωρούν αυτονόητο να κολυμπούν σε καθαρά νερά. Παρόλα αυτά δεν διστάζουν οι λουόμενοι να πετάξουν σκουπίδια στις ακτές. Τι πιστεύουν άραγε; Ότι θα έρθουν οι υπηρέτριες τους να καθαρίσουν;

Παρά την καλή ποιότητα του νερού στις ελληνικές θάλασσες, σύμφωνα με διεθνή στοιχεία, τα σκουπίδια στις ακτές παραμένουν μεγάλο πρόβλημα.

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Εθελοντές της οργάνωσης iSea μάζεψαν 2,8 τόνους σκουπίδια από παραλίες στη Βόρεια Ελλάδα.

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Ο νεαρός που βλέπετε (φωτογραφίες απάνω και κάτω) είναι ο Έλληνας ράπερ Ν.Ο.Ε, και καθάρισε ΜΟΝΟΣ του, παραλία 1,5 χιλιομέτρου στη Λάρισα, γεμίζοντας 20 σακιά με σκουπίδια. Το παιδί λέγεται Βασίλειος Στρατής, είναι Λαρισαίος και έφτασε ολομόναχος στην μήκους 1,5 χιλιομέτρου ακτής κοντά στα σύνορα Λάρισας και Πιερίας έχοντας μαζί του 20 σακιά. Στο τέλος είχε εξαφανίσει τα σκουπίδια που βρίσκονταν σε ολόκληρη την έκταση της παραλίας. (Σημ. Ν.Ο.Ε σημαίνει: Νόημα Όραμα Εξέλιξη).

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Αυτό το παιδί απο την Λάρισα, πρέπει να το καλέσει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και να το βραβεύσει. Αυτό το παιδί – ο Βασίλης Στρατής – είναι πρότυπο.

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Ο καθαρισμός στην παραλία στο Ατένι της Άνδρου εξελίχθηκε σε εικαστικό δρώμενο. Πριν πετάξουν τα σκουπίδια έφτιαξαν ένα έργο πάνω στην άμμο.

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Σκουπίδια στην Λευκάδα

Λαός βρωμιάρηδων, σκουπίδια, παραλίες, Ελλάδα, Ellinikes paralies, skoupidia, trash, Greek beaches, nikosonline.gr

Στο Αλεποχώρι Μεγάρων, και σε ακτίνα πέντε χιλιομέτρων παραλίας, δεν υπάρχουν κάδοι σκουπιδιών. Και ο κόσμος δεν παίρνει μαζί του τα σκουπίδια του, απλά τα πετάει στην άκρη του δρόμου…

————————————————-

2 COMMENTS

  1. Τον 19ο αιώνα την εποχή τον περιηγητών ενα Άγγλος λόρδος έρχεται στο τοτε μικρό βασίλειο της Ελλάδος να περιηγηθεί και να εξερευνήσει αυτό τον μακρινό εξωτικό βασίλειο στην ανατολή που τοσα είχε διαβάσει στην εφηβεία του..
    Μετα απο αρκετούς μήνες επιστρέφει στο Λονδίνο και αφηγείται στο private sport’s club only for gentleman’s της περιπέτειες απο το μυστηριώδες μακρινό βασίλειο. Κάποια στιγμή φτάνει η συζήτηση στους Νεο Έλληνες της εποχής και στην ερώτηση για το πως του φάνηκαν οι Έλληνες ο λόρδος μετα απο μια γουλιά brandi Henri Dudognon Heritage! απαντα.. οι Έλληνες έχουν τούρκικη νοοτροπία που νομίζουν οτι ειναι ιταλοί!!!
    .. πρόκειται για πραγματικό γεγονός και οχι για αστείο η συγκεκριμένη ιστορία και νομίζω 150 χρόνια μετα δεν εχει αλλάξει τίποτα!!
    Ο άνθρωπος που έφτιαξε την Ελβετία ο άνθρωπος που έφτιαξε το ελβετικό σύστημα μια χωρα που την ζηλεύουν ολοι.. τον ίδιο άνθρωπο οταν ήρθε να φτιάξει κατι παρόμοιο για να μας βγάλει απο τον σκοταδισμό και να μας ξεβλαχεψει εμεις τον σκοτώσαμε!! Τέλος Νικο δεν υπάρχει σωτηρία το εχω παρει απόφαση στραβά ξεκινήσαμε πριν 200 χρόνια στραβά αρμενίζουμε

  2. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΝΤΩΣ ΤΟΣΟ ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΛΑΟΣ;

    Η απάντηση είναι πως όχι.

    Και μάλιστα προηγμένοι λαοί όπως η Άγγλοι έχουν ιστορικά περάσει τρεις φορές μολυσματικές επιδημίες και για αυτό τον λόγο υπήρχε εκπομπή στο BBC όπου δύο κυρίες ειδικές στον καθαρισμό σπιτιών επισκέπτονταν οικογένειες η μοναχικούς ανθρώπους που ζούσαν σε μη καθαρά σπίτια και έδειχναν σε ειδική εκπομπή πως αυτά πρέπει να καθαρίζονται, και μετά από ένα διάστημα ξαναπερνούσαν για να διαπιστώσουν κατά πόσο η εργασίες καθαριότητος τους έπιαναν τόπο. Και αφού δεν είμαστε βρώμικος λαός γιατί τελικά πετάμε τα σκουπίδια μας στον δρόμο.

    Οι γενεσιουργές αιτίες αυτής μας της ιδιοτροπίας βρίσκονται πολύ βαθιά στην ιστορία και έχουν να κάνουν με ψυχικά κοινωνικά τραύματα της φυλής μας εξ αιτίας επιδημιών, φυσικών καταστροφών οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την αλλοίωση του Δημοσίου χώρου κάτι που στην Δύση δεν συνέβη ποτέ.

    Αναφέρει σχετικά ο Στέλιος Ράμφος σε μια συζήτηση: “Τον 7ο αιώνα στο Βυζάντιο λόγω στρατιωτικών περιπετειών αρνητικών φυσικών συνθηκών αλλά κυρίως λόγω επιδημιών οι πόλεις οδηγήθηκαν περίπου σε ολική καταστροφή στις περιοχές της τότε Αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Καταστράφηκαν όλες οι πόλεις πλην της Κωνσταντινούπολης η οποία όμως έχασε τα 4/5 του πληθυσμού της.
    Αφού καταστράφηκαν οι πόλεις χρειάστηκε να περάσει μια περίοδος τριών και πλέον αιώνων για να φτάσει τον 10ο έως 11ο αιώνα η αναβίωση των πόλεων. Τον 11ο με 12ο αιώνα άρχισε μία βελτίωση και με την παρουσία μικροαστικών στοιχείων τεχνιτών κλπ άρχισε η πόλις να παίρνει μπρος. Όμως οι νέες πόλεις που δημιουργήθηκαν δεν θύμιζαν σε τίποτε τις πόλεις της ύστερης Αρχαιότητος δηλαδή τις πόλεις μέχρι τα χρόνια του Ιουστινιανού και του Ηρακλείου περι τον 6ο αρχές 7ου, αιώνος και δεν θύμιζαν επίσης σε τίποτε τις Ιταλικές πόλεις εκείνης της εποχής δηλαδή του 10ου 11ου και 12ου αιώνος.

    Οι Ιταλικές πόλεις είχανε δημόσια κέντρα, ήτανε ρυμοτομημένες, είχανε πλατείες, γύρω στις πλατείες ήτανε το ανάκτορο, ο καθεδρικός ναός, ορισμένα γειτονικά κτίρια, που αποτελούσαν τόσο το αναπνευστικό σύστημα της πόλης, όσο και της πολιτικής ζωής.

    Οι πόλεις που αναβίωσαν την περίοδο 10ου 11ου αιώνος ήταν σπίτια και καταστήματα κακοχτισμένα, και στριμωγμένα σε διάφορα λαβυρινθώδη στενοσόκακα, και τα οποία δεν θύμιζαν καθόλου σε τίποτε τις παλιές Βυζαντινές και Ελληνορωμαϊκές πόλεις.

    Η ζωή τους ήτανε διασπασμένη σε γειτονιές, κάθε μία γύρω από μια τοπική εκκλησούλα, και βεβαίως, θέατρα δημόσιοι χώροι, αίθουσες συνελεύσεων, κλπ, δεν υφίσταντο. Δηλαδή κυριαρχούσε μία απολύτως ιδιωτική πλευρά της ζωής. Η κοινωνική δράση την περίοδο εκείνη περιοριζόταν σε κλειστούς χώρους, ήτανε κάτι μεταξύ του ενοριακού ναού, και των περιστασιακών ζωοεμποροπανηγύρεων.

    Αυτό περίπου ήτανε το κλίμα. Αντιθέτως ιδιωτικά παρεκκλήσια πλήθαιναν συνεχώς, και μαζί με τα ιδιωτικά παρεκκλήσια και οι ιδιωτικές πλέον τελετές. Δηλαδή είχαμε μια μετακίνηση από το κέντρο του εκκλησιαστικού, σε οικογενειακές εκκλησούλες . Μυστήρια βαπτίσεις γάμοι κλπ γίνονταν εκεί. Θέλω να πω ότι αυτό το στοιχείο η έμφαση στην ιδιωτική πλευρά της ζωής, αντιστοιχούσε βεβαίως σε ορισμένα συναισθήματα. Άλλη η ανοιχτότητα μιας πόλεως και του δημοσίου βίου, και άλλη η κλεισούρα μιας τέτοιας συνθήκης. Η κλεισούρα είχε ένα πρώτο χαρακτηριστικό γνώρισμα, την ανάπτυξη συναισθημάτων δυσπιστίας.
    Ένας σημαντικός συγγραφέας του 11ου αιώνος ο Κεκαυμένος ας πούμε, λέει, προς Θεού μην καλέσεις άνθρωπο μέσα στο σπίτι, να προσέξεις πρέπει να κρύψεις τη γυναίκα η τα κορίτσια γιατί θα τα πάρει, μη τολμήσεις να εμπιστευθείς κανέναν.

    Η δυσπιστία άρχισε να παίρνει διαστάσεις από τότε, και το λέω γιατί ξέρουμε εμείς πόσο βαρύ στοιχείο της σημερινής ελληνικής ζωής, πόσο βαρύ χαρακτηριστικό είναι η έντονη δυσπιστία που έχουμε γενικώς μεταξύ μας.

    Γενικώς θα έλεγε κανείς ότι χάθηκε η μάχη της πόλεως και της ζωής της, εκείνο τον καιρό έχασε ο ελληνισμός τότε, όποιος ήταν, τη μάχη της πόλεως.
    Το αποτέλεσμα ήταν ότι είχαμε στην ελληνική ας πούμε, στις νοοτροπίες, και τις συμπεριφορές, είχαμε στοιχεία τα οποία δεν υπήρχαν πριν, και όπου αυτό το καθοριστικό στοιχείο δηλαδή του ιδιωτικού, μη πολιτικού χαρακτήρος κυριάρχησε, και μετά βεβαίως, τον 11o 12ο 13ο αιώνα, διότι όπως είπαμε οι πόλεις ήταν σε κακή κατάσταση, και μπόρεσε να περάσει με άνεση στη διάρκεια της τουρκοκρατίας η ίδια συνθήκη, και οι μόνες προσπάθειες που κατεβλήθησαν μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους ήταν από τους ξένους αρχιτέκτονες Ziller, Hansen, κτλ, οι οποίοι προσπάθησαν να δώσουν εικόνα πόλεων πλέον, όπου ήταν δυνατόν να δώσουν, χωρίς τελικά να καταφέρουν τον ιδιωτικό χαρακτήρα της ζωής να τον ανατρέψουν, και έτσι περάσαμε ας πούμε, σε μια συνθήκη ιδιωτείας, η οποία κατ εμέ, είναι πάρα πολύ σημαντική κατάσταση, και η οποία αποτελεί για μένανε, το ιστορικό υπόβαθρο του σημερινού προβλήματος.

    Διότι στο μεν Βυζάντιο και την τουρκοκρατία η ιδιώτευση αυτή ας πούμε δημιούργησε συνεκράτησε και διαιώνισε τον τύπο του ανθρώπου της γης, τον αγρότη ας πούμε, τον απομονωμένο στον οικισμό του χωριού, με περιορισμένη κινητικότητα, τον καχύποπτο στον αγροτικό του αποκλεισμό, με πεδίο εμπιστοσύνης, το αίμα, τον τόπο, την συντεχνία, όπου αυτή υπήρχε.

    Κατά ένα παράξενο τρόπο σήμερα, το αντίστοιχο εκείνου του ανθρώπου, του άλλοτε αγρότη, είναι ο άνθρωπος του δημοσίου γραφείου, ο άνθρωπος ο στοιβαγμένος σε διαμέρισμα κοτέτσι, της σημερινής ας πούμε πολυκατοικίας, η ο κλεισμένος στο ΙΧ του, και περιπλανώμενος μαζί του, όπου βεβαίως φροντίζει και να έχει τις πολιτικές προστατευτικές διασυνδέσεις, που του εξασφαλίζουνε προνόμια, που θα τον εξυπηρετούσαν.

    Επομένως λοιπόν αυτό το στοιχείο της ιδιωτεύσεως εγώ το κρατάω πάρα πολύ, σαν στοιχείο, ας πούμε σημαντικό, προκειμένου να σκεφθούμε τον εσωτερικό μηχανισμό, μιας διαιρέσεως, η οποία οφείλεται σε μια παράξενη συνθήκη ας πούμε εσωτερικού εγκλεισμού, σε μια αδυναμία ανοίξεως στο ευρύτερο, στην ευρύτερη έννοια, εξ ου, και η αδυναμία για τον εθελοντισμό, εξ ου και η κρατολαγνεία, με τάση προς την ιδιωτική χρήση του κράτους.

    Γιατί αγαπάμε το κράτος; γιατί μας εξυπηρετεί, έχει μια ιδιωτική χρήση, και βεβαίως ας πούμε επίσης, και τα προβλήματα που έχουμε με το δημόσιο χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι το στοιχείο των καταπατήσεων είναι χαρακτηριστικό της σημερινής μας κοινωνίας, η απουσία κτηματολογίου δείχνει επίσης μια διάθεση άλλου τύπου διαχειρίσεως των προβλημάτων του χώρου, και εν τέλει αυτή η πραγματικότητα επάνω στην οποία βασίζεται η σημερινή κατάσταση, θυμίζει και στο πολιτικό επίπεδο και στο κοινωνικό, περασμένες εποχές.

    Θα ήθελα να πω ακριβώς ότι η σπουδή τελικά των συναισθημάτων που γεννά αυτή η ιδιώτευση, αυτή η ιδιωτεία, νομίζω είναι εκείνη που μπορεί να μας οδηγήσει με τη σειρά της σε μια κατανόηση ανθρωπολογικά βαθύτερη, του φαινομένου, της ασυνεννοησίας η οποία επικρατεί από παλιά, δηλαδή δεν είναι η ασυνεννοησία των ελληνικών αρχαίων πόλεων, που ήτανε κράτη και έριζαν φυσιολογικά μεταξύ τους, είναι μια άλλη, μια κλεισούρα η οποία οφείλεται σε ιστορικά γεγονότα, και σε αδυναμία ανατάξεως μιας κοινωνίας, η οποία έχασε για πάντα τον πολιτικό της ρυθμό, δεδομένου ότι και τα πολιτεύματα τότε είχαν μια τέτοια μονολιθικότητα, που δεν διέθεταν προϋποθέσεις για να πάμε στη Magna Charta.

    Να πάμε δηλαδή σε συμβούλιο βασιλέως βαρόνων, αυτά τα πράγματα δεν υπήρχαν, που οδήγησαν στο κοινοβούλιο αργότερα. Υπ΄ αυτήν την έννοια, νομίζω ότι αν κρατήσουμε το στοιχείο της ιδιωτείας, ως χαρακτηριστικό ας πούμε της περιγραφής μιας καταστάσεως σαν τη σημερινή, έχουμε στα χέρια μας το θετικό εκείνο στοιχείο, το οποίο προσθέτει επί πλέον σε κάτι που μέχρι τώρα ξέραμε αρνητικά.

    Τι ξέραμε αρνητικά; ξέραμε αρνητικά ότι τον 11ο 12ο αιώνα που γινότανε ας πούμε σ όλη την Ευρώπη μια εξατομικευτική προσπάθεια, δεν έγινε στην Ελλάδα, απέτυχε. Όμως το γεγονός ότι κοιτούσαμε μόνο αρνητικά, είχε μια μεγάλη αδυναμία, δεν μπορούσαμε να έχουμε στα χέρια μας ένα εργαλείο και ένα πεδίο καθαρό, το οποίο θα μας οδηγούσε πια, σε αναλυτικές δυνατότητες οι οποίες χρειάζονται.

    Νομίζω ότι με τον χαρακτηρισμό τον θετικό, του τι ανθρωπότυπο δημιούργησε η αδυναμία της εξατομικεύσεως στο Βυζάντιο, μπορούμε να έχουμε πια στα χέρια μας, το εργαλείο εκείνο που θα μας επιτρέψει, μια πιο ουσιαστική και αποτελεσματική ας πούμε ανίχνευση, του φαινομένου του νεοελληνικού χώρου.

    Εάν δεν καταλάβουμε, σε τι άνθρωπο αντιστοιχούν οι προνεωτερικές κοινωνίες, σαν τη δική μας, (διότι το φαινόμενο που περιγράφουμε δεν είναι αποκλειστικώς ελληνικό, αλλά υπάρχει στην Ελλάδα, προσοχή! και σε όλες τις προνεωτερικές κοινωνίες που δεν πέρασαν τις βάσεις της εξατομικεύσεως, δηλαδή της δημιουργίας υποκειμένου ικανού να συγκρατήσει και να υποστηρίξει συλλογικούς θεσμούς, γιαυτό είναι φυλετικά), σε τι συναισθήματα και αντιδράσεις, θα δυσκολευτούμε πάρα πολύ να καταλάβουμε, για ποιο λόγο ωρισμένες κοινωνίες που έκαναν αυτό το άλμα προς τον 12ο αιώνα και αργότερα, έχουν το προνόμιο της ιστορικής κυριαρχίας σήμερα.

    Επέμεινα στον όρο ιδιωτεία γιατί θεωρώ ότι θα είναι ωφέλιμο να τον διακρίνουμε από την ατομικότητα και τον ατομισμό. Ξαναλέω ότι στο Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος το πρόβλημα ήτανε κάποια στιγμή, ενώ όλη η Ευρώπη έμπαινε πια στην εξατομίκευση, δηλαδή δημιουργούνταν προϋποθέσεις για αυτόνομα άτομα και για θεσμούς συνολικώς, εδώ δεν επετεύχθη. Εκεί επέτυχε το άτομο. Εδώ στην ανάλυση η αιτία της παρακμής της καταρρεύσεως και αυτού του ιστορικού ερείσματος επι αιώνες, οφείλεται στο ότι δεν παίξαμε στο παιχνίδι της ατομικότητος, ανθρώπου με πρωτοβουλία, κινητικότητα, κλπ.

    Το ερώτημα είναι τι έμεινε στη θέση αυτού του αδημιούργητου πράγματος. Λέω λοιπόν πρέπει να συγκρατήσουμε την εικόνα ενός ας πούμε ιδιαιτέρου τύπου ανθρώπου τον οποίο λέμε ιδιώτη και ο οποίος γεννιέται με την κατάρρευση του πολιτικού πεδίου. Εκεί που δεν είσαι ιδιώτης, αλλά είσαι πολίτης ας πούμε, και του οποίου τα χαρακτηριστικά είναι: η ακινησία, η καχυποψία, η στενότητα, και η ιδιοτέλεια, όσον αφορά τους θεσμούς. Το άτομο μπορεί να είναι δυνατό κι αρπακτικό, αλλά σέβεται θεσμούς, εξ ου και οι μεγάλες χώρες λειτουργούν έτσι.

    Ο ιδιώτης δεν μπορεί αυτό το πράγμα να το κάνει, και δεν θέλει.

    Ο ιδιώτης θέλει να καρπούται ιδιωτικά τη χρήση των θεσμών, εξ ου και η κομματοκρατία στην Ελλάδα, εξ ού και οι πελατειακές σχέσεις, εξ ού και αυτό το σύστημα στο οποίο όλοι αναφέρονται, αλλά στο οποίο δεν έχουμε βρει ακόμη το ζωτικό εκείνο σημείο και έδαφος που θα μας επιτρέψει να κάνουμε ανάλυση.

    Όχι ανάλυση του παρελθόντος, αλλά ανάλυση των μέτρων εκείνων, των πρωτοβουλιών εκείνων, που θα οδηγήσουνε σε στερεότερη ανάκαμψη και ουσιαστικές συναινέσεις. Γιατί συναίνεση δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει να συζητάμε, είναι και κάτι που πρέπει να χτίζουμε.

    Άλλο να διαμορφώνεις, κι άλλο να ζητάς ως καλός άνθρωπος με καλές προθέσεις τη συναίνεση. Αυτό δεν έχει ενδιαφέρον. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το πρόβλημα το Ελληνικό, που δεν είναι άλλο, από μια κοινωνία που θέλει να τρώει με δανεικά, η που θέλει να καταλαμβάνει τους κρατικούς θεσμούς και να απολαμβάνει.

    Εάν δεν προχωρήσουμε στο υποκείμενο το οποίο αναπαράγει και τροφοδοτεί αυτό το σύστημα, θα δυσκολευτούμε πάρα πολύ για το παρακάτω. Το πρόβλημα έγκειται στο να κατανοήσουμε και να μελετήσουμε αυτό το παρά φύσιν βλάστημα που λέγεται ιδιωτικότης, ως στοιχείο του Ελληνισμού και της γενικής παθολογίας, και η οποία θα πρέπει να μετατραπεί σιγά-σιγά σε ατομικότητα, με την έννοια δηλαδή του υποκειμένου του ικανού για το σύνολο.

    Γιατί μόνο το υποκείμενο μπορεί να φέρει στην πλάτη του την καθολικότητα, ο ιδιώτης ζει με τη μερικότητα, και την διαίρεση. Εάν αυτό το πράγμα κατανοηθεί πολιτικά, προχωράμε τρέχοντας. Και τότε βλέπω ότι βρίσκουν έκφραση λαϊκά στρώματα που δυσφορούν αφάνταστα και δεν βλέπουν από πουθενά λύση”.

    Με την ανωτέρω ανάλυση του Στέλιου Ράμφου κατανοείται, θέλω να πιστεύω, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ο πραγματικός λόγος του γιατί κρατάμε τον ιδιωτικό μας χώρο καθαρό και πετάμε τα σκουπίδια μας, στο δρόμο.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.