Μια ερωτική επιστολή

0
47

132047498_21n

Ποιος γράφει πια ερωτικές επιστολές; Στην εποχή των sms, του skype, του Facebook, των emails, του messenger, του instagram κτλ. κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να καθίσει και να αραδιάσει σκέψεις και αισθήματα σε ένα κομμάτι χαρτί ή έστω σε ένα αρχείο word. Η Όλγα Βλαχοπούλου, αγαπημένη φίλη, έγραψε μια ερωτική επιστολή εμπνευσμένη από την ποίηση της Κικής Δημουλά και θέλησε να την μοιραστεί μαζί μας.

——————————————————————

Εσύ

Ξημέρωσε και η επίμονη βροχή φέρνει πάντα τη φωνή σου έτσι όπως πέφτει μονότονα πάνω στον δρόμο, λες και ακούω τον ίδιο ήχο σε επανάληψη. Παραμορφωμένο, διαφορετικό… είσαι μέσα στη βροχή νομίζω και αυτή άρχισε να λιώνει το πρωί με αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο.. σι σι σι..ήχος συρτός, κανονικός, κανονικής βροχής. Η σύγχυση και το παράλογο μου έμαθαν άλλη ερμηνεία να του δίνω όμως και όλο το προηγούμενο βράδυ διάβαζα αυτόν τον ήχο, πολιορκούσα τη βροχή..σι σι σι…σίγμα δίπλα σε γιώτα..γιώτα κοντά σε σίγμα..γράμματα γυάλινα..που τσούγκριζαν το ένα δίπλα στο άλλο οι σταγόνες..και ψιθύριζαν ένα..εσύ εσύ εσύ..ολόκληρο το βράδυ ο ίδιος ανελέητος ήχος, ο αξημέρωτος ήχος, ο παρεξηγημένος..

Αξημέρωτη ανάγκη εσύ, λες και η βροχή προσπαθούσε να μου πει μια ιστορία μα δεν έβρισκε άλλα λόγια και μου έλεγε μόνο..εσύ εσύ εσύ..νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική, το ένα εσύ μετά το άλλο..σαν θύμηση, σαν ανάγκη σαν λύτρωση..τόση βροχή για μια απουσία;..τόση αγρύπνια για μια λέξη;..συνεχώς εσύ εσύ εσύ..λες και όλα τα άλλα έχασαν το νόημα τους..και μόνο εσύ εσύ εσύ..και εγώ; σε ποιο αλφάβητο δικό μου κατάργησα όλες τις άλλες έννοιες..και μόνο εσύ εσύ εσύ..γιατί άραγε τόση μεροληψία;..για το πάθος, για την διεκδίκηση..δεν σταμάτησε η βροχή λεπτό..στιγμή..αδιάκοπη τελετουργία επάνω στους δρόμους..αν μπορούσε θα κυλούσε τα νερά της μέχρι σε εσένα…κι όλο ο ίδιος ήχος εσύ εσύ εσύ..

Βγήκα έξω..βάδισα πάνω της..έγινα μούσκεμα, έσταξα τις λέξεις της..μα αυτή μου έλεγε πάντα την ίδια….εσύ εσύ εσύ..όλα αυτά που δεν λες σε αυτόν τον ήχο..όλα αυτά που δεν αντέχω σε αυτή τη λέξη..εσύ εσύ εσύ..Μοναξιά..κοντά σε όλους..γέλιο…δίπλα στο δάκρυ…συναίσθημα τραχύ, βασανιστικό, αδιόρθωτο, με εσένα να λείπεις, να σκορπάς, να χάνεσαι, όλο και περισσότερο..και αυτή να επιμένει..ξανά και ξανά..να πέφτει και να επιμένει..εσύ εσύ εσύ…. Να επιμένω να αρνηθώ και να μη με αφήνει..να διώχνει τις λέξεις και να κρατά μόνο μία..εσύ εσύ εσύ..ούτε ποτέ..ούτε τώρα..ούτε μείνε..μόνο εσύ εσύ… Δεν με άφησε να ξεπλύνω τίποτα..δεν με άφησε να ξεχάσω…μα θα την εκδικηθώ..της επέτρεψα να μου τα πει όλα σε μια λέξη..μα δεν θα την συγχωρήσω ποτέ για αυτό..την επόμενη φορά..θα ντυθώ σιωπή και δεν θα την ακούσω..θα με παρακαλάει..θα με εκλιπαρεί..θα ορκίζεται πως δεν θα προφέρει ξανά αυτόν τον ίδιο ,τον μοιραίο ήχο..εσύ εσύ εσύ..δεν θα της δώσω καμία απάντηση άλλη φορά..δεν θα την συμπονέσω..δεν θα την δεχτώ..να έρχεται έτσι αβίαστα..και να μου λέει ότι θέλει..όλο εσύ εσύ εσύ..και εγώ; που είμαι εγώ;..που “εξαφανίστηκα”..δεν υπήρξα ποτέ; δεν έζησα; δεν μίλησα;..που είμαι εγώ στις λέξεις της;..να με παρηγορήσει..να μου διώξει τους φόβους…να με λυπηθεί….

Ξημέρωσε, κλείνω τα μάτια, το φως και την καρδιά μου. Δεν θέλω να ακούσω κάτι άλλο, θα με προδώσει και πάλι γιατί θα είναι πάντα ο ήχος της ο ίδιος: εσύ εσύ εσύ..τρία γράμματα τελικά…

Όλγα Βλαχοπούλου

pb-121003-rain-installation-london-nj-02.photoblog900

Στην ενότητα ΑΠΟΨΕΙΣ του nikosonline.gr θα βρείτε κι’άλλα κείμενα της Όλγας Βλαχοπούλου

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here