Το τελευταίο βιβλίο….

2
119

23_KOUMANTAREAS_MG_2034-960x720

Αν προσπεράσεις το προβλέψιμο και προσπαθήσεις να μπεις στο σκοτεινό άγνωστο, τότε έχεις κάνει το πρώτο βήμα. Ανθρώπινες ανάσες, αγγίγματα μαζί με βλέμματα και μουσικές, συμπεριφορές κόντρα και μια απέραντη θλίψη. Ο Μένης Κουμανταρέας στο τελευταίο του βιβλίο, «Ο θησαυρός του χρόνου», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη, γράφει για την σύζυγό του, Λίλη. Ένα μυθιστόρημα που ετοίμαζε εδώ και πέντε χρόνια, και ήθελε ό,τι είχε να της πει να το έλεγε σ’ αυτό το βιβλίο…..

——————————

«Με τη Λιλή γνωριζόμασταν απ’ το ’66, παντρευτήκαμε το ’80 κι είναι τόσο πρόσφατος ο θάνατός της που σαν να βρίσκεται ακόμα δίπλα μου» είχε πει ο ίδιος το 2010 σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία: «Της χρωστάω πάρα πολλά. Με πήρε από τη μάνα μου και μ’ έμαθε να ζω έξω απ’ τους δικούς μου, μ’ έμαθε με το αλάθητο ένστικτό της να ξεχωρίζω τους φίλους τους πραγματικούς και μ’ έβαλε μέσα στην οικογένειά της που έγινε και δική μου, με δεσμούς πολύ πιο ισχυρούς κι από τους συγγενείς μου εξ αίματος».

Η εξομολόγηση του σ’ εκείνη την συνέντευξη ήταν εκ βαθέων: «Τον τελευταίο καιρό μού φαίνεται ότι διαρκώς την παραμελούσα… Απορώ ακόμα για την καταπίεση και δυσφορία που ένιωσα τα πρώτα χρόνια του έγγαμου βίου και το πώς είχα επιτρέψει σε φίλους διάφορα σχόλια, ότι τάχα είχα προδώσει τον βαθύτερο εαυτό μου. Ποτέ δεν είχα κρύψει τη σεξουαλικότητά μου παρεκτός από τους γονείς. Μου είναι αδιανόητο ότι υπάρχουν άντρες που μια ζωή κρύβουν από τη σύντροφό τους ότι πιθανώς να ποθούν έναν άλλο άντρα. Το ότι παντρεύτηκα για να κλείσω τα στόματα και να βολευτώ -το λέω γιατί μου το είχε πετάξει κατάμουτρα κάποτε ένας κυκλοθυμικός, κατά τα άλλα ταλαντούχος συγγραφέας- είναι το μεγαλύτερο ψέμα… Ποτέ δεν πίστεψα ότι πλαγιάζοντας με το ίδιο μου το φύλο την απατώ».

Ο Μένης Κουμανταρέας ήταν αληθινός συγγραφέας- γράφει η Τίνα Μανδηλαρά στην Lifo– και ως τέτοιος ήταν απόλυτα εθισμένος κι εξαρτημένος από τις οριακές στιγμές που τον έθρεψαν. Δεν αρνήθηκε ότι όλα όσα έζησε κι όσα έκανε ήταν ένα αμάλγαμα φαντασίας και πραγματικότητας, αυτής της εύθραυστης ισορροπίας που οφείλει να κρατήσει κάθε συγγραφέας που μάχεται να ανήκει κάπου ανάμεσα στις σελίδες και τη ζωή. Μέχρι τέλους, δηλαδή μέχρι τη στιγμή που εξέδωσε τον σχεδόν αυτοβιογραφικό Θησαυρό του Χρόνου. Διχασμένος μέχρι το τέλος, ο συγγραφέας έμεινε να παλεύει με τη διττή του ταυτότητα, αναζητώντας ταυτόχρονα τη θαλπωρή της συζύγου και την έλξη της ανδρικής σάρκας – «Γλυκό το ξεπόρτισμα, αλλά γλυκύτερη η επιστροφή στο καταφύγιο του σπιτιού. Οι άνθρωποι παραπαίουν ανάμεσα. Όσο όμως κι αν μετανοώ για νυχτερινές απερισκεψίες μου, και κόπτομαι ότι δεν πρόκειται να τις επαναλάβω, άλλο τόσο με τρώει η κούτρα μου και ξαναγυρίζω σε αυτές. Πράγματα μαθημένα από τα διαβάσματα, μα που μόνο όταν τα ζεις καταλαβαίνεις την αδήριτη όσο και μάταιη αναγκαιότητά τους».

Memis-Koumantareas_M

Τ ο   τ ε λ ε υ τ α ί ο   α ν τ ί ο

ΚΗΔΕΙΑ ΜΕΝΗ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΑ

ATT00028

Μάνος Ελευθερίου, Ιωάννα Καρυστιάνη, Γρηγόρης Βαλιανάτος

ATT00013

Γιώργος Κοττανίδης, Βασίλης Βασιλικός, Σταύρος Ξαρχάκος

ATT00022

Μίμης Ανδρουλάκης, Άλκη Ζέη, Λίνα Νικολακοπούλου

2 COMMENTS

  1. Στενοχωρηθηκα πολυ μεγαλου βεληνεκους ανθρωπος αξιολογος συγγραφεας μα τετοιο τελος????Πολυ στενοχωρηθηκα .Γινομαστε ολοενα και φτωχοτεροι απο αξιολογους ανθρωπους που φευγουν μα τετοιο τελος σε αυτον τον αξιολογο ….ανθρωπο και …..συγγραφεα???

  2. Κι’ εγώ στεναχωρήθηκα. Δεν γνωριζόμασταν, αλλά τον είχα δει πριν ένα μήνα σε μια θεατρική παράσταση, κι’ όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας, μου έγνεψε κουνώντας το κεφάλι του και του το ανταπέδωσα. Ήταν πολύ γλυκός……

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here